Engelen van seleniet

Soms is een beeld veel meer dan zomaar een figuur uit een bepaalde steensoort. Zo’n beeld straalt energie uit. Zo’n beeld leeft.

Dat soort beelden maakt Antoinette Elsinga van Seleniet Kunst.

Engelen van seleniet zijn haar favoriete onderwerp. Maar ze maakt ook nog andere figuren en ze gebruikt ook andere materialen.

In mijn allereerste audio-interview op De Diepere Bron praatte ik met haar over het mooie werk dat zij verricht. Hoe krijgen de engelen vorm? Wat doet seleniet? En hoe reageren mensen op haar werk?

Een boeiend gesprek over creativiteit en intuïtie. Over je pad lopen, vol vertrouwen in jezelf en in het grotere plan van de Kosmos.

Klik op de startknop om het interview te beluisteren. Of je kunt het hieronder ook lezen. De foto’s bij de tekst zijn allemaal van Antoinette.

Antoinette Elsinga met haar engelen van seleniet

Hoe ben je hier ooit aan begonnen?

Het beeldhouwen is ooit begonnen met een opdracht die we vanuit het werk kregen. Toen zijn we met collega’s gaan beeldhouwen, en daar hebben we een beeld gemaakt. Alleen, daar was een interventie bij en dan moest je in het beeld van je buurman een gat boren.

Daar zat een hele filosofie achter. Zelf heb ik daar niets mee. Niet omdat ik mijn collega’s niet vertrouwde dat ze het gat op de juiste plek zouden boren, maar meer vanwege het dwingen tot iets doen. Een ander dwingen te gaan werken met iets wat hij zelf niet creëert.

Beeldhouwen heeft voor mij heel erg met je eigen creatiekracht te maken.

Toen we later op kantoor zaten, zei een collega: “Ik ga een cursus doen”. En ik dacht: dat lijkt me leuk, ga ik ook doen. En prompt lag er die avond een flyer op de deurmat van een beeldhouwcursus hier in de buurt.

Dus ik heb me aangemeld en ik ben gaan beeldhouwen. Eigenlijk was het voor mij alleen een plek waar ik kon beeldhouwen. Ik heb wel dingen geleerd, maar niets waar ik nou echt les voor nodig had. Maar ik vond het heel erg leuk en ik ben het blijven doen.

Totdat ik werd ontslagen. Ik werd boventallig verklaard.

Toen ben ik blijven beeldhouwen, ook hier in mijn eigen atelier. En ja, van het een komt dan het ander. Het vinden van een baan, dat lukte niet. Ik heb me echt kleurenblind gesolliciteerd, maar niemand vond mij leuk genoeg om aan te nemen. Dus toen ben ik hier mee doorgegaan.

En ik kreeg de vraag of ik ook workshops gaf. Dat had ik eigenlijk al helemaal ontwikkeld, hoe je zo’n engel kan maken. En zonder dat ik het had uitgetest, riep ik tegen iedereen dat het prima kon. Ik ben nooit zenuwachtig geweest met dit werk.

Eigenlijk ben ik het steeds verder gaan uitbreiden. Ik merk dat het werk zo goed aansluit bij de mensen waar het terechtkomt. Het is gewoon iets ontzettend moois om te doen.

Seleniet

Is seleniet je lievelingsmateriaal? (02:37)

Ja, als je mij vraagt waar ik het liefst mee beeldhouw: met seleniet, absoluut. Het nadeel van seleniet is dat het heel beperkt in grote stukken wordt gevonden.

Ik vind het soms wel eens heel erg lekker om een wat groter stuk steen te hebben. En ik vind het soms ook wel eens heel erg lekker om te hakken. Dat doe ik niet met seleniet. Dat zou zijn alsof ik jou met een hamer op je hoofd tik. Zo voelt dat voor seleniet ook. Ik kan het niet uitleggen.

Ik kan het ook niet, want ik sla te hard. Als ik wil hakken, dan mep ik er flink op los. En daar zijn gewoon betere steensoorten voor. Maar seleniet is mijn favoriete steen.

Hoe de engelen op je pad komen

Waarom heb je gekozen voor engelen? (03:21)

Eigenlijk heb ik daar niet voor gekozen. Dat is iets wat op mijn pad kwam.

Ik had al op het internet gezocht naar seleniet, maar ik kon er niets over vinden. Ik had al wel geleerd dat als ik niets kan vinden via Google, dan moet ik het gewoon even laten rusten. Dan komt het vanzelf wel.

In die tijd had ik met een toenmalige vriendin de afspraak dat zij voor mij een schilderij zou maken en ik voor haar een beeld. Zij is gek op engelen, dus ik ben gewoon een engel gaan maken voor haar.

Maar toen ik daar zo’n 120 uur mee bezig was, voelde ik me toch enigszins verbonden met de engel. Toen vertelde die vriendin me dat ze er nog lang niet aan toe was om een schilderij voor iemand anders te maken. En als ze een schilderij voor iemand anders zou maken, dan had ze een heleboel randvoorwaarden over hoe het moest komen te hangen.

Dus ik vond dat als zij haar schilderij niet kon afstaan, dan hoefde ik mijn engel nog niet af te staan. Ik had er schijnbaar een reden voor nodig, om te zeggen dat ik het niet kon. En die reden kreeg ik.

Dat heeft me uiteindelijk wel de vriendschap gekost. Zij kon het niet waarderen dat ik zo’n mooie engel had gemaakt en hem niet aan haar gaf.

Ik ben zo blij dat hij gevormd is. Maar ik heb er in het begin wel veel last van gehad: waarom kan ik hem niet afstaan? Want hij was voor haar bedoeld. Waarom heb ik dat dan toch niet gedaan?

Op een dag tijdens een wandeling in de natuur had ik het gevoel dat er iemand naast me kwam, een arm om me heen sloeg en zei: “Anders had je ons nooit gemaakt.

En dat vond ik zo mooi. Toen ik thuiskwam, ging ik nog eens googlen op seleniet. En het eerste wat ik las, was engelensteen. Ik moest toen zo lachen. Want als ik dat had geweten, had ik er natuurlijk nooit een engel van gemaakt.

Prompt kreeg ik ook een opdracht naar aanleiding van die engel. En zo is dat in die engelen heel erg gaan lopen.

Engel van seleniet

Als ik een engel in de steen zie, dan moet ik hem er ook uithalen. Dat moet gewoon. Dat zit zo diep vanbinnen in de steen en in mij. Maar ook om mij heen wil iets dat het gevormd wordt. Ze houden me dan ook uit mijn slaap hoor. Dan slaap ik tot half twee en de rest van de nacht lig ik alleen maar aan de engel te denken.

Ik geloof dat het Michelangelo was die ooit zei dat het beeld al in het blok steen zit en dat je als kunstenaar dus gewoon de overbodige stukjes moet weghakken. Werk jij ook zo? (05:57)

Ja. Als je het er in ziet, dan kun je het er ook uithalen.

De engel laat zich ook zien. Een stuk steen kan aan één kant heel plat zijn en mooi rechtop staan, maar dan wil de engel er toch ondersteboven uit. En als ik niet luister, dan kan ik de steen net zo goed weggooien. Want de engel komt er niet uit.

Als ik het in mijn hoofd bedenk, dan lukt het niet. Dit zijn dingen die echt heel intuïtief vormen. Het is echt gewoon luisteren naar de steen. Luisteren naar wat de steen vertelt. Al is het alleen maar om naar de groeilijnen en breuklijnen te luisteren. Waar lopen ze? Waar zitten er kristallen? Zonder dat je het bewust gebruikt, vertelt de steen je echt wel wat hij wil.

Creëren is vertrouwen

Hoe creëer jij? Volg je een bepaald patroon, of heb je gewoontes? (07:02)

Nee, eigenlijk niet. Ik kan je ook niet vertellen hoe ik nu precies start met een engel. De ene keer begin ik bij het hoofd, een volgende keer bij de vleugels, de andere keer begin ik weer ergens anders.

Ook in mijn workshops merk ik dat het bij iedereen heel anders is.

Soms moet een steen helemaal verbonden worden. Dan moeten de zijkanten en de voorkant een geheel zijn. Dat het mooi en zacht is. En bij de volgende wil er gelijk een hoofd uit.

Waar het aan ligt? Dat is een drang vanbinnen, hoe je het vormt. Dat laat zich niet vangen in een standaard bouwpakket, zeg maar.

Wat is voor jou het moeilijkste aspect van jouw hele creatieproces? (07:50)

Soms de overgave. Met name als het intuïtief vormt, dan is het echt compleet overgeven en vertrouwen dat het goed is.

Ik ben momenteel een boeddha van seleniet aan het maken. Ik heb een stuk seleniet van 80 kilo weten te bemachtigen. Daar is de helft al van af hoor. En ik merkte dat die heel intuïtief aan het vormen was.

Iedere dag als ik klaar was met werken, keek ik er naar. Overdag keek ik er ook wel naar, maar ’s avonds kwam ik uit een flow. En dan kon ik wel janken. Ik dacht, dit komt nooit meer goed.

Dan had ik in mijn hoofd gevormd wat ik wilde, maar mijn handen maakten wat anders.

En dan kwam ik de volgende dag in het atelier en wist ik dat het wel klopte. Dit zag ik gisteren niet, maar het klopt wel. En of het dan is omdat ik er over gedroomd had, of omdat ik er de vorige avond anders naar keek omdat ik uit de flow kwam, daar kan ik de vinger niet op leggen.

Dat vind ik dan heel moeilijk. Bij je stuk blijven. Het vertrouwen hebben dat het klopt en dat het goed komt. Dat is soms lastig.

Is dat vertrouwen in jezelf? Dat je het vermogen hebt om het beeld dat in je hoofd zit, over te brengen naar het stuk seleniet dat voor je staat?

Nee, het is meer dat het beeld in mijn hoofd anders is dan wat het wordt.

Soms zeg ik wel eens: ik stel mijn handen gewoon ter beschikking. En dan vormt er zich vanzelf iets. En deze boeddha vormt zich vanzelf. Alleen had ik me er een beeld bij gevormd. En die twee kloppen niet.

Dus ik moet het vertrouwen hebben dat wat mijn handen vormen, ook is wat de steen wil.

Dat vertrouwen heb ik inmiddels ook. En dan merk ik dat ik toch anders ga kijken, en anders en meer ga voelen.

Dat is mijn grootste uitdaging. En het is natuurlijk ook heel menselijk: we denken eerst 600 keer, terwijl ons gevoel ons al iets heel anders heeft verteld.

Dus het is eerder het hoofd dat de intuïtie en de creativiteit in de weg gaat zitten? Herkenbaar.

Ja, het is eigen aan de mens. We zitten in een maatschappij waar er zoveel van ons verwacht wordt, waar we over nadenken, dat we niet meer iets spontaan kunnen. En dat we niet meer geloven dat alles wat gebeurt, ook goed is. Omdat we niet meer alles kunnen overzien.

Als je op je gevoel vertrouwt, weet je dat bepaalde dingen zo’n enorme olievlek zijn dat ze tot aan de andere kant van de wereld voelbaar kunnen zijn. Zonder dat het zichtbaar is.

Huisengel van seleniet

Seleniet vertelt een verhaal

Seleniet is energetisch en spiritueel een prachtig materiaal. Maar wat betekent het voor jou? Wat voel je wanneer je met seleniet werkt? (11:45)

Het is een heel rustgevende steen. Het poeder voelt heel droog aan en het valt gelijk. Dat vind ik ook zo mooi. Als je het neerzet, dan zie je echt de verbinding naar boven. Maar als het valt, dan valt het ook echt op de aarde. Het is een zwaar materiaal, een zware massa. Dat vind ik een heel mooi contrast dat er in zit.

Als ik werk met seleniet, heb ik ook heel vaak een verhaal bij een steen. Of er komen dingen naar voren. Of er gebeuren dingen om me heen. Of er komen beelden in me op. En die kloppen altijd weer bij het verhaal van de mensen die het beeld mooi vinden of die het beeld willen hebben. Het sluit naadloos aan.

Dat heeft seleniet heel sterk voor mij.

Dat heb ik bijvoorbeeld niet met speksteen. Er zit ook daar wel een verhaal bij, maar anders. Vaak met speksteen zie ik een steen die ik leuk vind en die ik dan meeneem. Als ik dan een keer geen zin heb in zwaar werk, ga ik lekker zacht speksteen doen. Dan moet ik altijd ontzettend om mezelf lachen, want dan wil ik hem precies andersom of ondersteboven.

Alleen is dat dan het grappige verhaal. Het toch ook weer die bevestiging geven: vertrouw maar op je gevoel. En bij speksteen zit er een hele mooie tekening in de steen.

Maar bij seleniet gaat dat veel verder. Het is een steen waar echt een boodschap uitkomt. Ook voor de mensen die hem thuis neerzetten.

Ik kan soms het verhaal verwoorden voor mensen. Wat zij voelen, of waar zij in zitten. Een beeld kan bijvoorbeeld twee jaar bij mij in het atelier staan met een verhaal, en als iemand het morgen komt halen, sluit dat verhaal naadloos aan bij wat die persoon op dat moment in zijn leven meemaakt.

 
Je zei daarnet dat je moeite had om afstand te doen van je allereerste beeld. Heb je het nu nog moeilijk om afstand te doen van je creaties wanneer je ze verkoopt of maakt voor iemand? (15:12)

Nee. Ik weet inmiddels dat ik beelden voor mensen maak. Als je merkt dat een verhaal achter een beeld zo goed aansluit bij de mensen waar het komt, dan weet je ook dat je een toegevoegde waarde hebt.

Een engel ligt natuurlijk vrij lang in mijn handen: 60 tot 100 uur. Dus als je alleen al kijkt naar de energetische waarde, dan gaat er heel veel energie mee. Plus dan heb je nog de energie van de steen.

En die mensen hebben het gewoon nodig, op de een of andere manier. Het voegt iets toe, of het brengt hen iets. Of het geeft een bepaalde troost. Dat zie ik heel duidelijk en dan is mij werk gedaan. Ik stel alleen mijn handen ter beschikking om iets te creëren waar een ander weer mee verder kan.

Het oordeel van anderen

Ik was verrast toen je me in een van je e-mails vertelde dat mensen soms een negatief oordeel vellen over je werk, of kritiek uiten. En vervolgens was ik verrast over mijn eigen verrassing. Want zelf zie ik vooral de mooie energie die jij hebt bevrijd door het seleniet vorm te geven. Maar voor sommige mensen zijn het natuurlijk gewoon maar beelden, waar ze dus iets van vinden. Hoe ga jij daar mee om, met die oordelen? (16:25)

In het begin vond ik dat heel erg moeilijk. Ook als je sec naar het beeldhouwen kijkt. Seleniet is geen goedkoop materiaal. Zeker de mooie, zuivere stukken. Dat is gewoon een duur basismateriaal.

Dan zit er ook nog heel snel 60 tot 100 uur werk in. Ik polijst tot de natuurlijke glans er weer is. Dus je hebt het niet over 75 of 100 euro. Soms heb je het over 6 tot 700 euro. Maar er zijn ook beelden die 1500 of 2000 euro kosten.

Dus ik snap dat het voor mensen veel geld is. Maar als je langsloopt en je hebt gelijk het oordeel dat het belachelijk duur is, dat raakte mij in het begin heel erg. Omdat mensen het hele verhaal erachter niet kennen.

Maar ik ben er inmiddels wel achter dat die mensen niet beseffen wat er staat. Bijvoorbeeld een hele positieve energie, die ik en anderen er van voelen. Dat kan ook weerzin opwekken.

Ik ben heel erg voorstander van je eigen leven te creëren. Neem verantwoording voor wat je doet. Bij sommige beelden straalt dat ook echt uit. Vaak is het precies bij die beelden dat mensen heel fel reageren of veroordelen.

Zo vond iemand een van mijn beelden veel te duur. Ze begon het behoorlijk af te branden. Dus toen zei ik tegen haar: “U mag het mooi vinden, maar het hoeft niet. Ik vraag u niet om mij te beoordelen of te veroordelen. U mag ook gewoon doorlopen, want u heeft twee benen gekregen. U mag hier staan, maar het hoeft niet.”

Vanaf dat moment merk ik dat ik er gewoon sta. Ja, ik ben Antoinette Elsinga. Ik maak engelen. Tegenwoordig maak ik ook vaker boeddha’s. Maar dat is wat ik doe. Dat komt uit mijn handen. En dat vormt zich niet voor niets.

Of dat nu waarde heeft, of over tien jaar, dat weet ik niet. Maar ik weet wel dat dit mijn pad is. Dat dit op dit moment nodig is. Voor mezelf en voor de mensen om me heen. En voor de mensen die de engelen in huis nemen.

Dus daar ben ik wat luchtiger in geworden. Maar het blijft altijd lastig, als mensen iets vinden van mijn werk, en dan bij voorkeur ongevraagd.

Ik merk ook dat er vanuit de kunstsector een bepaalde jaloezie is over het feit dat ik dingen kan maken. Want ik ben niet academisch geschoold. Ik maak dit puur vanuit mijn intuïtie. En dat is voor sommigen best lastig.

Kleurrijke engelen van porselein

Deel van een groter geheel

Terwijl we zo aan het praten zijn, bedenk ik me dat ik jou eigenlijk helemaal niet zie als alleen maar een kunstenaar. Jij bent veel meer een soort van medestander in dit grote avontuur, deze uitdaging die we aangaan om de spirituele trilling van onszelf en de mensen om ons heen te verhogen. Hoe zie jij jezelf? (19:45)

Ik zie de wereld waarin we leven en het grotere geheel als een raderwerk. Elk radertje grijpt in elkaar. Hoe soepeler die radertjes gaan draaien, hoe meer we mensen in beweging kunnen krijgen.

Ik vind het belangrijk dat we verantwoording nemen voor ons eigen leven. Dat we zien dat we zelf heel veel kunnen. Dat we in onze eigen kracht staan, in plaats van in de slachtofferrol te zitten.

Ik merk dat als ik daar duidelijk voor uitkom, dan zet dat mensen in beweging. Mijn werk is daar een mooie aanleiding voor. Maar ook door te vertellen wat ik doe.

Ik ben zeker dat het een groter gebeuren is dan alleen het beeldhouwen. Het beeldhouwen is voor mij een houvast. En dat is het ook voor de mensen die naar me toekomen. Die naar het atelier komen en daar de positieve energie en de rust voelen.

 
Waar droom jij van? Wat zou je graag bereiken in je artistieke carrière? (21:28)

Ik zou het heel erg leuk vinden als ik hierin een zelfstandig bestaan kan ontwikkelen. Dat ik zelf keuzes kan maken van wat ik wil doen en wat ik wil bereiken. Wil ik bijvoorbeeld naar beurzen toe, of markten? Waar wil ik exposeren? Dat ik echt vanuit mezelf kan kiezen, in plaats van zoals nu toch een beetje beperkt te zijn in mijn keuzemogelijkheden.

Wanneer je netwerk en je bereik groter worden en er meer mensen in je atelier actief worden, dan merk je dat je makkelijker kunt kiezen. Dan krijg je voorstellen, die je wel of niet wilt doen.

Dan kan ik echt onderzoeken wat ik wil. Nu zit ik echter aan het begin en dan moet je sommige dingen gewoon doen voor je naamsbekendheid. Om te laten zien wie je bent en waar je zit.

Dus daar zou ik graag meer naartoe willen: meer kunnen kiezen vanuit mezelf en dat echt uit kunnen gaan zetten.

Hoe ziet jouw ideale dag er uit?

We beginnen met een kopje koffie in het atelier, met een zonnetje. En dan kijken naar wat ik de dag daarvoor gecreëerd heb. Vanuit daar gewoon verder gaan beeldhouwen.

Maar ik blijf het ook heel erg leuk vinden om les te geven. Om mensen mijn passie bij te brengen. Een paar vaste groepen van mensen die in de avond of ochtend gewoon lekker komen beeldhouwen. Gewoon twee uurtjes aan de slag gaan met hun eigen beeld. De energie van creatie opzuigen.

Je vindt meer informatie over Antoinette, haar werk en haar workshops op haar website Seleniet Kunst en op haar Facebook-pagina.

Afbeeldingen: Antoinette Elsinga

Gepubliceerd op 28 april 2014 door Bart Schroeven